Mało Wam screenów? Ten wpis otwiera nowy dział pod wszystko mówiącą nazwą Galeria. Znajdą się tu wszystkie obrazki, które z powodu ograniczonego miejsca nie mogły trafić do recenzji, co wcale nie oznacza, że są mniej fajne Zapraszam do rozwinięcia.

Nie ma to jak polatać sobie w stroju kowboja

Marzenia się spełniają – od dzieciństwa pragnąłem, by wskoczyć motorem na dach samochodu

Wiem, ostrzegali, że będzie EXTREMALNIE…

…ale to, to już lekka przesada. Chcę do mamy!

Fani przebieranek spędzą tu troszkę czasu

Nie to żebym się chełpił, ale wygrałem grę na 100%

Pojeździmy sobie na przykład tym

Powiem to od razu, bez zbędnego mydlenia oczu: MET nie wnosi do gatunku nic nowego, a wręcz bezwstydnie powiela wypracowane już dawno temu przez developera schematy. Nie przesadzę tak bardzo twierdząc, że wystarczyłoby zamienić motory na samochody i mielibyśmy kolejną ścigałkę nie różnicą się niczym w założeniach od Asphalta. Pięć lokacji składających się z kilku wyścigów, które z kolei dzielą się na trzy wyzwania: byle do mety, byle do mety przed wyznaczonym czasem, zdobądź określoną liczbę punktów wykonując triki. Na każdej z tras możemy wyrwać maksymalnie 3 gwiazdki, które to są potrzebne do odblokowania kolejnych tras. Wygrywając w wyścigach trzepiemy też kasiorę, potrzebną do tuningowania maszyny (4 statystyki), bądź kupienia nowej. Tych jest zaś 6. Nie za wiele, ale zważywszy na niezbyt dużą liczbę wyścigów liczba ta okazuje się wystarczająca. Sami widzicie, nic nowego, nic świeżego. Odgrzewany kotlet, tylko panierka nowa.

Wsiadamy w końcu na motor. Jak pewnie już zaobserwowaliście na screenach, grafika jest dwuwymiarowa, co, w mojej skromnej opinii, było dobrym wyborem. W 3D trudniej byłoby oddać arcadową atmosferę tego tytułu, a podejrzewam, że ucierpiało by na tym również sterowanie i ogólna przejrzystość tras. Oprawa wizualna nie jest może oszałamiająca, rażą zwłaszcza dosyć częste pustki na ekranie, ale jak już coś się dzieje, to dzieje się konkretnie. Elementów wystroju i obiektów, z których korzystamy podczas jazdy jest bardzo dużo i każda trasa jest niepowtarzalna również pod względem budowy. Sterowanie zostało rozwiązane dobrze, choć trzeba się do niego przyzwyczaić i (głównie na początku) potrafi sprawić delikatne problemy. Klawiszem 2 przyspieszamy, 8 zwalniamy, 4 i 6 odpowiada za wychylenie motoru, 5 włączamy turbo, a 0 wykonujemy triki.

Gra jest dosyć trudna i momentami naprawdę frustrująca, jednak twórcy wymagają od nas tak mało, że nawet zdobywając na każdej trasie po 2 gwiazdki można przejść całość bez zbędnego wysiłku. Warto zakupić też wszystkie motory, gdyż każdy ma inne statystyki początkowe i nadaje się lepiej do jednego wyzwania, a gorzej do innych.

MTE to solidna pozycja, ale stworzona raczej na chybcika. Wtórność jest jej największa wadą i każdy, kto grał w samochodówki Gameloftu może się poczuć nieco oszukany. Jakby nie patrzeć, to jest to krok wstecz dla gatunku. Grafika 2D (choć w tym wypadku wyszło to grze na dobre) i niewielka ilość wyścigów nie pozwalają na długą zabawę. Wbrew wszystkiemu rozgrywka przez jakiś czas wciąga i można nią zabić trochę czasu. Polecam głównie miłośnikom tego typu sportu, jak i tym, którzy nie grali w poprzednie wyścigówki Gameloftu.

Producent: Gameloft
Wersja językowa: angielska
Testowano na: Nokia N95 8GB

Grafika: 6+/10
 Dźwięk: 6/10
Grywalność: 8/10
Ogółem: 7/10

Szalał: SpokoWap

Zaczynam zabawę i bez zbędnych ceregieli zostaję wrzucony w wir akcji. Moment, a gdzie fabuła, gdzie powód, dla którego mam machać mieczem i ryzykować życiem? Nie chciało się spłodzić choćby krótkiego wstępu?  Leniwy developer, ot co. Cóż, nie przejmując się zbytnio biegnę przed siebie, atakuję jakąś maszkarę, zasuwam dalej, napotykam ścianę i zamknięte drzwi. Spróbuję z drugiej strony. Znów ściana. What a hell?  Nic tam, siekam kolejne potworki, każdy wygląda tak samo, z każdego wylatuje coś, co zbieram i tak przez dobre kilka minut, do momentu aż uruchamia się scenka, w której sterowana przeze mnie postać biegnie do drzwi. Drzwi, do których wcześnie nie miałem dostępu… Mniejsza już z logiką i uproszczeniami, nie takie głupoty przechodziły, ważne, by grywalność była wysoka. Sęk w tym, że nie jest…

The Lost Astra 3D to czysta kwintesencja niewykorzystanego potencjału. Nuda sączy się z każdej linijki kodu tego dzieła. Każdy etap to niewielka arena, na której musimy wyrżnąć w pień kilkunastu wrogów. Pół biedy, gdyby wszyscy atakowali nas jednocześnie, ale nie, dopiero po pokonaniu wroga znajdującego się na ekranie pojawia się kolejny. Ziewałem już na pierwszym poziomie, niech ten fakt mówi za siebie. Co mi z tego, że grafika jest nie najgorsza.  Przede wszystkim na screenach, bo w ruchu wygląda gorzej. Nasz wojak porusza się w sposób sugerujący, że ma pełną pieluchę, ewentualnie drewniane nogi, a płynność animacji  stoi na bardzo wątpliwym poziomie. Może pokaz slajdów to nie jest, ale blisko, za bardzo blisko. Gwoździem do trumny okazuje się potwornie niewygodne sterowanie. Dość powiedzieć, że wykonanie pełnego obrotu postacią trwa niemalże…10 sekund.

Mądrzy ludzie powiadają, aby nie oceniać książki po okładce. Gier po screenach oceniać też nie warto, gdyż w te w przypadku The Lost Astra 3D obiecywały sporo. Dostałem zaś wydmuszkę, ładną z wierzchu, pustą w środku. Nie polecam.

Producent: Jump Games
Wersja językowa: angielska
Testowano na: Sony Ericsson C902

Grafika: 6+/10
 Dźwięk: 4/10
 Grywalność: 3/10
 Ocena Ogólna: 3+/10 

Tekst: SpokoWap

Gameloft często sięga po sprawdzone pomysły, doprawiając je jednak w sposób, który w rezultacie daję coś świeżego i grywalnego. Podobnie jest i z WordCrafter. Jak już napomknąłem, nowe dziecko Gameloftu opiera się na pomyśle znanym z gry Scrabble. Na pewno znacie tę grę, a jeśli nie, to odsyłam Was do Wikipedii, gdzie możecie przeczytać całą jej historię i zasady. Krótko – układamy coś na wzór krzyżówki. Z 7 losowo dobranych literek musimy stworzyć dowolne istniejące słowo, a następnie maszyna losuje nam kolejne 7 literek, z których układamy następne słowo i tak w kółko. Nie brzmi zbyt fascynująco? Też tak myślę, zwłaszcza, że Scrabble to gra dla co najmniej dwóch osób. Dlatego francuski developer ruszył głową i dodał trochę tu, trochę tam… Każdy poziom ma swoje pole początkowe, przez które musi przechodzić pierwsze słowo i pole finałowe, do którego trzeba dotrzeć nie przekraczając  z góry ustalonej liczby wyrazów. Utrudnieniem są „ściany”, które niejednokrotnie należy w sprytny sposób ominąć, wszystko rzecz jasna przy pomocy słów. Są też pola specjalne, odpalające koło fortuny (UWAGA: nie wszystkie bonusy są pozytywne), pola mnożące punktacje  i tak dalej. Cały czas odkrywamy coś nowego i to cieszy, bardzo cieszy.

Wizualna strona aplikacji nie oferuje niczego ponad to, do czego przyzwyczaił nas już Gameloft.  Jest bardzo ładnie i – biorąc pod uwagę, że to gra logiczna – z przepychem. Dużo elementów tła zostało animowanych, pełno tu detali i innych miłych dla oka dodatków. Minusem tego stanu rzeczy (jak mniemam) jest dość długi czas doczytywania się poszczególnych ekranów. Wejście do menu, wejście na mapę, wejście do świata, wybranie poziomu, powtórzenie planszy, właściwie co nie zrobimy kończy się ekranem ze znienawidzonym napisem „CZYTAM”. Wrrr…po pewnym czasie niezmiernie mnie to wkurzało, ale cóż, takie już uroki gier Java, które ważą powyżej 1MB i trzeba to mieć na uwadze. Dźwięk i muzyka? Całkiem fajne, wesołe melodie i przyjemne sample nie powodują nieodpartej chęci wyłączenia dźwięku. i to wystarcza.

Gra jest ciekawa, pożerająca czas i na tyle rozbudowana (dodatkowe tryby, masterowanie etapów), że spokojnie wystarczy na kilkanaście godzin łamania głowy. Może to nic odkrywczego, ale bawi, a to jest przecież w tym najważniejsze.

Producent: Gameloft
Wersja językowa: polska
Testowano na: Nokia N95 8GB, Sony Ericsson C902

Grafika: 8/10
 Dźwięk: 7/10
 Grywalność: 8/10
 Ocena Ogólna: 8/10

Słówka układał: SpokoWap 

Skrywająca tajemnice bezludna wyspa i trafiająca na jej brzeg grupa rozbitków. Jeśli pierwszym co przyszło Wam na myśl jest popularny serial Lost (aka Zagubieni), to nie jesteście sami. Fabuła Stranded wyraźnie czerpie z niego inspiracje i, to trzeba przyznać bez zbędnych ogródek, wychodzi jej to tylko na dobre. Dawno nie grałem już w grę na komórce o tak interesującym scenariuszu.

Po krótkiej introdukcji, w której obserwujemy nieco dziwny sen głównego bohatera, budzimy się na brzegu wyspy otoczeni pozostałymi rozbitkami. Po krótkiej acz zażartej konwersacji wszyscy zgodnie dochodzą do wniosku do wniosku, że szansa na ratunek z zewnątrz jest raczej niewielka i aby nie skończyć marnie należy wziąć sprawy we własne ręce.

Stranded reprezentuje gatunek gier przygodowo-zręcznościowych. Główny nacisk położony został na eksploracje składającej się z kilkunastu lokacji wyspy i wykonywanie kolejnych zadań, które otrzymujemy rozmawiając z resztą nieszczęśników znajdujących się na wyspie. Zaczynamy od podstaw czyli przygotowania ogniska i zrobienia prowizorycznej wędki, następnie szukamy przynęty, łowimy ryby, które należy upiec nad ogniskiem i…na tym poprzestanę, myślę że macie już jako takie pojęcie o co w tym wszystkim chodzi. Może nie brzmi to jakoś szczególnie intrygująco i aby dać temu wyraz ziewnąłeś właśnie demonstracyjnie, ale śpieszę zapewnić własną skromną osobą, że gra wciąga jak ruchome piaski! Wraz z naszymi postępami sprawy komplikują się coraz bardziej i bardziej, a fabuła wciąż przyspiesza tempa, co nie pozwala nudzić się nawet przez chwilę.

Przy pierwszym podejściu dziwny może wydać się wywoływany lewym klawiszem funkcyjnym interfejs. Podzielony został na 6 zakładek, a mianowicie: plecak, narzędzia, mapa, aktywne zadania, przepisy i wynalazki, odkrycia. Początkowo nieco wkurzał mnie fakt, że twórcy tak utrudnili dostęp do mapy, ale po dłuższej chwili z grą doszedłem do wniosku, że lepiej tego zrobić się nie dało – poruszanie się po menu nie sprawia żadnych problemów, a sama mapa wcale nie jest tak często potrzebna – miejsc nie jest znów tak wiele i wszystkiego można nauczyć się na pamięć. Resztę działań wykonujemy za pomocą klawisza 5, zarówno w menu jak i w czasie rozgrywki. Proste i przyjemne.

Grafika nie cieszy może oczu jakimiś super-hiper efektami specjalnymi i dopieszczonymi co do piksela teksturami, lecz nie można również nazwać jej brzydką. Trawa, skały, trochę piasku, drzewa i inne krzewy – tła są całkiem przyzwoite, a i obiektów interaktywnych nie zabraknie. Na każdym ekranie możemy coś złapać, upolować czy dotknąć – i jak tu z czystym sumieniem narzekać? Co prawda animacja razi trochę małą ilością klatek, ale przynajmniej nic nie zwalnia nawet na słabszych telefonach. Muzyka – występuje. Utworów doliczyłem się raptem kilku i raczej nie zapadają zbyt mocno w pamięć. Prawdę mówiąc znacznie bardziej wolałem grę bez dźwięku – łatwiej było wczuć się w nastrój, a zapętlona muzyczka, choćby nie wiadomo jak piękna, na dłuższą metę wkurzy nawet najbardziej wytrwałego Gracza.

Stranded urzeka od pierwszej do ostatniej, spędzonej wraz z grą chwili. W końcu było mi dane zagrać w coś świeżego i pod pewnymi względami innowacyjnego. Potencjał drzemiący w tym tytule został wykorzystany w należy sposób, a Glu może być naprawdę dumne ze swojego dziecka. Gra doczekała się zresztą sequela, którego zamierzam sprawdzić i opisać w najbliższym czasie. A Wam, póki co, zalecam osobiście zmierzyć się z przeciwnościami losu i poznać tajemnice, które skrywa wyspa. Nie będziecie tego żałować.

Producent: Glu Games

Wersja językowa: angielska

Testowano na: Samsung i550

Grafika: 7/10
Dźwięk: 6/10
Grywalność: 9/10
Ocena Ogólna: 8+/10

Wyspę eksplorował: SpokoWap

Dzisiejszy dzień przynosi nam dobre wieści – właśnie wystartował serwis GBForever – miejsce, gdzie każdy fanatyk przenośnych konsol Game Boy firmy Nintendo znajdzie ogrom rozmaitych atrakcji. Na dobry początek znajdziecie tam ponad 100 (!) recenzji gier i artykułów, czy chociażby bagatela 3.500 tysiąca zdjęć (!!)

Czy trzeba dodawać coś więcej? Chyba tylko adres strony, w którego należy bezwłocznie kliknąć :

http://www.gbforever.net

Kolejna porcja rozbijania cegiełek, tym razem prosto z pieca ekipy In-Fusio, producenta, który na koncie posiada już bagatela kilkadziesiąt tytułów na urządzenia mobilne. Jakiś czas temu na rynku ukazał się Wallbreaker 2: Reloaded. Po dość ciepłym przyjęciu jej przez krytyków i Graczy (autorzy mówią o 10 milionach pobrań!) postanowiono wydać „dopakowaną” wersję tegoż dzieła. Kilka dni temu miałem przyjemność sprawdzić go w akcji.

Nie będę opisywał zasad zabawy, gdyż robiłem to już niejednokrotnie, poza tym chyba każdy przynajmniej raz widział Arkanoida w swoim życiu, mijało więc by się to z celem. Skupmy się zatem na tym, co Wallbreaker oferuje nam, Graczom.

Na pierwszy rzut oka oferuje sporo. Poza podstawowym roztszaskiwaniem cegieł mamy też fabułę i bohatera, z którym powinniśmy się utożsamić. Oprócz tego dostajemy w łapska mapę, z której wybieramy kolejny poziom, czy ewentualnie powtarzamy już ukończony. Po co? – zapytacie. A po złoto, czy właściwie diamenty. W każdym etapie możemy zdobyć trzy sztuki tego kamienia szlachetnego, wystarczy tylko podołać podanym przed początkiem planszy wyzwaniom. Może to być na przykład pewna ilość punktów, które należy zdobyć, czy choćby monet, lub rozbitych cegiełek. Fajna rzecz, zmusza do bardziej zaangażowanej gry, zwłaszcza, że zadania są dosyć ciężkie do wykonania. Co jeszcze? Bonusy oczywiście. Znajdziemy ich tu przyzwoitą, choć nie powalającą ilość. Standardowe powiększenie i pomniejszenie paletki, przyspieszenie i zwolnienie piłki, strzelanie, osłonę pod paletką, klej i tak dalej. Nic nowego, ale wystarcza. Jedynym mankamentem jest krótki czas trwania tych dopalaczy – zaledwie kilkanaście sekund. Nawet nie można się porządnie nacieszyć, a już się kończą

Od strony graficznej Wallbreaker prezentuje się bardzo okazale, ale dopiero podczas gry właściwej. Menu główne jest trochę toporne – animowane tło przedstawiające wodę i fragment wyspy nie powala kunsztem wykonania. Dalej jest już jednak tylko lepiej. Cała gra dzieli się na kilka, że tak to ujmę, światów, a każdy z nich posiada inne tło podczas rozgrywania plansz. Wykonane są naprawdę ciekawie, naprawdę aż miło na nie popatrzeć. Równie fajnie wyglądają same cegiełki – zróżnicowane i dokładnie narysowane, często z dodatkowymi małymi animacjami po uderzeniu. Super. Dźwięk, a w zasadzie muzyka, jest standardowy dla tego typu gier. Coś tam gra, ale kto właściwie tego słucha?

Kilkadziesiąt poziomów wystarcza na przyzwoite kilka godzin pykania, lecz od połowy nieubłagalnie zaczyna wkradać się monotonia, a chwilami wręcz frustracja. Gra nie należy do szczególnie prostych, a sterowanie paletką wydaje się być lekko skiepszczone i nieprecyzyjne. Nie raz zdarzało mi się przez to stracić życie i zamiast czerpać przyjemność z zabawy, rzucałem mięchem na lewo i prawo
Poza tym etapy z czasem przestają zaskakiwać i wydają się być do siebie bardzo podobne, tak jakby twórcom w pewnym momencie zabrakło już weny twórczej.

No i co by tu powiedzieć na koniec? Dzieło In-Fusio posiada swój nieodparty urok, ale z drugiej strony nie wszystko w nim wygląda tak jakbyśmy sobie tego życzyli, co psuje nieco efekt końcowy. Podczas gry w głowie cały czas kołatała mi się jedna myśl - „gdyby tylko Gameloft dodał coś od siebie…” Właśnie, bo pomimo bardzo ładnej oprawy graficznej zabrakło tu większej dynamiki i grywalności. Cóż, rzecz warta polecenia tylko fanatykom gatunku. Pozostali mogą spokojnie odjąć sobie 1 oczko od oceny ogólnej.

Producent: In-Fusio

Wersja językowa: angielska

Testowano na: Samsung i550

Grafika: 8/10
Dźwięk: 7/10
Grywalność: 6/10
Ocena Ogólna: 7/10

Ceglane budowle burzył : SpokoWap

Gry logiczne od lat cieszą się równie niesłabnącą popularnością. Tak jak kiedyś były domeną komputerów i konsol, dziś zmieniły miejsce zamieszkania na handheldy i telefony komórkowe, gdzie czują się nawet lepiej niż kiedykolwiek. Niejednego nieszczęśnika uratowały przed śmiercią w męczarniach znudzenia podczas trwania zajęć na uczelni czy w trakcie długiej jazdy komunikacją miejską. Przykłady można mnożyć bez końca, lecz to nie czas i miejsce na to. Skupmy się więc na opisywanym tytule.

Harry Potter spotyka Zumę

Swoje pięć groszy do tego gatunku dorzucił jakiś czas temu i Gameloft (nie pierwszy i ostatni raz zresztą) wypuszczając Abracadaball. Gra jest klonem Zumy, który jednak bardzo stara się dać od siebie coś więcej. W tym przypadku dostajemy fabułę i szereg dodatkowych elementów, mających zwiększyć, przynajmniej z założenia, przyjemność czerpaną z zabawy. Akcja gry przenosi nas do magicznej krainy, gdzie wcielamy się w postać młodego adepta magii. Z czymś mi się to kojarzy, a Wam? Cóż, historia ogólnie jest bez polotu, raczej nudnawa, stanowiąca zaledwie tło dla rozgrywki. I bardzo dobrze, raczej nikt nie oczekuje od tego typu rozgrywki rozbudowanego wątku fabularnego i zaskakujących zwrotów akcji. Z drugiej strony dało to też nieco ciekawsze możliwości odnośnie gameplay’u, gdyż w trakcie przechodzenia Abracadaball odkrywamy aż cztery grywalne postacie. Co ciekawe, różnica w ich wyborze nie kończy się wcale tylko na innej planszy ładowania, ale o tym trochę więcej za chwilę.

Zagrajmy w kulki

Domyślam się, że nie każdy z Was widział Zume na oczy, dlatego też pokrótce postaram się wyjaśnić jakimi zasadami rządzi się ta gra. Każdy poziom to tor, po którym z pewną prędkością suną różnokolorowe kulki. Naszym zadaniem jest nie dopuścić do tego aby dotarły do końca toru – skutkuje to natychmiastową przegraną i poziom zaczynać trzeba od nowa. Naszą jedyną bronią jest wyrzutnia kulek – co najmniej trzy kulki jednakowego koloru w rzędzie powoduje, że te natychmiast znikają, a my otrzymujemy pewną liczbę punktów. Oczywiście tworzyć można rozmaite combosy, które punktowane są znacznie wyżej – odkrycie wszelkich możliwości pozostawiam jednak wam samym. Zasady są proste jak budowa cepa, sama rozgrywka jednak nie bardzo. Cały czas trzeba być w pełni skupionym i dysponować odpowiednio wytrenowanym refleksem (byle nie szachisty, a będzie dobrze ).

Istotnym elementem gry są zaklęcia, które aktywujemy przede wszystkim poprzez zbicie odpowiadających za nie kulek. Jedne potrafią zwolnić przejazd kulek, inne znów usunąć z ekranu te o kolorze, którego jest obecnie najwięcej na ekranie i tak dalej i tak dalej. Czary ulegają częstym przemianom, dzięki czemu cały czas jest coś do odkrycia i poznania. Poza tym każdy z czwórki bohaterów dysponuje unikalnym zaklęciem specjalnym. Odpala je się nieco inaczej, bo poprzez odpowiednie naładowanie paska many. Odbywa się to, co za niespodzianka, poprzez zbijanie kulek. Im ciekawsze combosy tym mana rośnie szybciej. Fajna rzecz, zwłaszcza, że w ciężkich chwilach umiejętność ta niejednokrotnie bywa wybawieniem przed przegraną.

Gra nie należy do tytułów prostych – to trzeba przyznać bez spuszczania głowy z zażenowaniem, gdyż wiele poziomów, zwłaszcza tych w dwóch ostatnich światach, potrafi mocno dać w kość. Oczywiście mówię tu o wyższych stopniach trudności – na easy większość etapów można skończyć z palcem w nosie, ale przecież kto dziś zniża się do takiej hańby by grać na poziomie dla żółtodziobów? Warto się więc pomęczyć, satysfakcja z wygranej w ostatnim momencie z nawiązką wynagradza wszystkie zszarpane nerwy

Podobać może się również strona techniczna opisywanej produkcji . Grafika jest bardzo szczegółowa, kolorowa, (na całe szczęście unika bycia przesadnie cukierkowatą) pełna drobnych animacji i efektów specjalnych. Cały czas gdzieś coś wybucha, błyska i trzaska. Ekipa z Gameloft do tej części gry naprawdę się przyłożyła, co odczuwalne jest na jej każdym kroku. Fajne są też dźwięki i dość często zmieniająca muzyka. W końcu dostałem produkcję, którą ogląda się tak samo dobrze jak słucha. Super

Zadowalająca okazuje się długość zabawy – 66 poziomów na 9 światach (na końcu każdego czeka nas starcie z bossem), dodatkowe tryby gry i osiągnięcia pozwalają miło spędzić przed ekranem telefonu co najmniej 4 godziny – sporo jak na komórkowe standardy.

Gra nie jest oczywiście pozbawiona wad, ale nie są one na tyle wielkie by musieć o nich wspominać. Chyba najpoważniejszym z nich okazuje się być, nawet mimo pełnej garści unowocześnień, lekka odtwórczość. Zuma, choćby nie wiem w jak dobrym przebraniu, na zawsze pozostanie Zumą i każdy kto spędził przy niej kilkadziesiąt godzin (na przykład ja) może po dłuższej chwili z grą poczuć się lekko znudzony. Na szczęście plansze są dosyć krótkie (3-4 minuty), tak więc pykać można właściwie wszędzie i do tego w gruncie rzeczy Abracadaball nadaje się najlepiej – na krótkie sesji podczas jazdy autobusem czy posiedzenia na tronie Przy takim dawkowaniu smakuje najlepiej. Szczerze zachęcam spróbować – ja bawiłem się przednio.

Producent: Gameloft

Testowano na: Samsung i550

Wersja językowa: polska

Grafika: 9/10
Dźwięk: 8/10
Grywalność: 8/10
Ocena Ogólna: 8/10

Tekst i screeny: SpokoWap

Każdy kto chodził kiedyś do szkoły (i przy okazji nie spał na każdej lekcji) pamięta zapewne postać Minotaura – istoty ludzkiej z głową byka, wywodzącego się z mitologii greckiej. Król Krety, Minos, zamknął niebezpieczną istotę w labiryncie – systemie zaprojektowanym przez Dedala w taki sposób, aby uniemożliwić potworowi ucieczkę. Minos zażądał również, aby co 9 lat posyłać do labiryntu w ofierze 7 młodzieńców i 7 kobiet. Za trzecią ofiarą zgłosił się Tezeusz, mający za zamiar zabić stwora. Na pomoc rusza mu córka Minosa, Ariadna, dzięki której Tezeusz, już po pomyślnym wykonaniu zadania, bezpiecznie wydostaje się z labiryntu.

Produkcja GlobalFun, zatytułowana po prostu „The Minotaur„, wrzuca nas w sam środek tej historii. Wcielamy się w Tezeusza, który za zadanie ma pokonać bestię i… uwolnić z jego łapsk swoją ukochaną Ariadne. Charakterem rozgrywka przypomina nieco znanego każdemu Pac-Mana – biegamy po labiryncie, zbieramy monety i unikamy – zamiast duchów – Gorgony. Idea ta została jednak nieco rozwinięta. Aby przejść do kolejnego etapu nie należy wcale zebrać wszystkich monet – wystarczy odnaleźć cztery klucze, które dadzą nam dostęp do wrót prowadzących na kolejny poziom.

Zanim znajdziemy klucze, unikamy tylko wrogów i pułapki (te drugie można przeskoczyć/ominąć za pomocą klawisza 5). Bliższy kontakt z wrogimi kreaturami kosztuje nas jednak nie stratę życia, których tu notabene brak, a utratę kilku cennych sekund, co często bywa powodem klęski, gdyż na każdy etap dostajemy określoną ilość czasu, po którym całą plansze trzeba zaczynać od początku. Z kolei wpadnięcie w jedną w pułapek przenosi nas do punktu wyjścia (tzw. checkpoint, zawsze co najmniej dwa na level). Po pomyślnym odszukaniu kluczy pojawia się sam Minotaur, który za wszelką cenę próbuje nie dopuścić nas do wrót. Jest szybki, ale na szczęście i jego, analogicznie jak i pułapki, da się wyminąć.

Labirynty zaprojektowane zostały bardzo pomysłowo i z wyczuciem, zgodnie z zasadą, że im dalej w las, tym więcej drzew. Na dalszych poziomach mamy wręcz elementy logiczne w postaci odpowiedniego wciskania przycisków, które otwierają bądź zamykają przejścia.

Grafika. Jest prosta, bez wodotrysków, ale wykonana dokładnie i sprawia przyjemne, nieco oldschoolowe, wrażenie. To samo mogę rzec o animacji. Dźwięków brak, ale nadrabia to bardzo fajna muzyka. Szkoda, że utworów jest niewiele, ale na szczęście prędko nie zaczynają irytować.

20 poziomów w 4 wystrojach starcza na jakieś 3 godziny zabawy. Myślę, że jest to optymalny wynik – gra nie zdąży jeszcze znudzić i pozostawia po sobie przyjemne wspomnienie Poziom trudności został świetnie wyważony, tytuł jest dość wymagający, ale jednocześnie nie irytuje setką zgonów w każdej planszy. Ciekawy pomysł, poprawne wykonanie i dosyć wciągająca rozgrywka pozwalają mi z czystym sumieniem polecić te grę, lecz tylko tym, którzy nie mają nic przeciwko archaicznym rozwiązaniom i braku świetnej oprawy audiowizualnej. Przymykając na to wszystko oko, można zabawić się całkiem nieźle.

Producent: GlobalFun
Wersja językowa: angielska
Testowano na: Samsung i550

Grafika: 6-/10
Dźwięk: 6/10
Grywalność: 6+/10
Ocena Ogólna: 6/10

Tekst i screeny: SpokoWap

Rok wydania: 2004

Producent: Gameloft

Najlepsze są proste rozwiązania. Tyczy sie to dosłownie wszystkiego, również i gier, czego świetnym przykładem niech będzie na przykład Tetris czy Arkanoid. Zamysły stare jak świat, a mimo to przyniosły swoim autorom popularność (chociaż w przypadku Alexey’a Pajitnova to trochę niefortunne określenie – przez lata nieskutecznie ubiegał się o prawa autorskie do Tetrisa) i po dziś dzień ich idea często wykorzystywana jest przy nowych produkcjach. Oczywiście z jak najbardziej pozytywnym skutkiem, co pokazują późniejsze wyniki sprzedaży i kolejne tytuły. Po Arkanoida sięgnął swego czasu i Gameloft, a każdy kto jako tako orientuje się w rynku gier na telefony, pamięta zapewne, że twór ten osiągnął niemałą popularność, która zaowocała w późniejszym czasie wydaniem jego drugiej cześci. Tak, nie przedłużając już tego przydługawego wstępu, mowa oczywiście o Block Breaker Deluxe.

Gra pojawiła się w roku 2004, co, z perspektywy komórkowca, jest już mocno zamierzchłymi czasami. Wspominam o tym nie bez powodu – graficznie i dźwiękowo BBD nie zaskoczy już dziś zupełnie niczym. Wizualnie mamy dosyć typową na owe czasy oszczędność (niestety, trzeba było iść na kompromisy aby gra chodziła płynnie), z jednoczesnym zachowaniem estetyki i wszelkich norm. Nic specjalnego, ale i nic odrzucającego od ekranu – choć oczywiście możecie mieć inne zdanie, wystarczy spojrzeć na screeny i ocenić samemu. W kwestii dźwięków musicie mi jednak uwierzyć na słowo (a podobno mawiają „nigdy nie ufaj racenzentom” :p) – są przeciętne, bardzo przeciętne.

Celowo zacząłem w dość nietypowej kolejności – od kwestii audiowizualnej, ponieważ BBD nadrabia wszystko sporymi pokładami grywalności. W przeciągu pięciu lat przechodziłem go kilkukrotnie, za każdym razem na innym telefonie, i zabawa zawsze dawała mi masę przyjemności. Może to zwyczajna słabość do Arkanoida w ogóle, ale nie tylko, co za moment postaram się dowieść. Rozgrywka, mówiąc prosto z mostu, polega na zbijaniu cegielek odbijaną za pomocą paletki piłką. Autorzy dorzucili do tego jednak sporą ilość rozmaitych przypraw, które zwiększają czerpaną z gry frajdę. Po pierwsze bonusy – wypadają z niektórych strąconych cegiełek. Dzielą się na dwa typy – pomagające i przeszkadzające (chyba nie muszę dodawać, że należy unikać?). To już standard w tego typu tytułach, warto jednak o nim wspomnieć, zwłaszcza że developer wprowadził kilka oryginalnych power-upów (np. Jojo). Poza tym na każdym etapie mamy okazję zebrać przedmiot specjalny (tzw. gift, ma to swoje uzasadnienie w fabule), czy też spróbować sprostać wyzwaniu, co zaowocuje dodatkową kasą. Właśnie, pieniądze. Po cóż nam one? Oczywiście po to by móc udać się do sklepu, a takowy w grze występuje. Zarobiony szmal można wydać na dodatkowe życia, pominięte prezenty i inne niespodzianki. Naprawdę fajna rzecz. Odkryć można też jedną mini grę, będącą lekką wariacją ponga. Jeśli po przejściu wszystkich 50 etapów i zebraniu czego się tylko da, wciąż jest Wam mało, macie okazję wejść w tryb losowo generowanych etapów. Gra staje się wtedy nieskończenie długa Naprawdę jest co robić i odkrywać.

Jak zatem widzicie, nie jest to kolejny zwyczajny Arkanoid. Gameloft skorzystał z okazji i dodał trochę swoich własnych pomysłów, dzięki czemu BBD na tle innych podobnych mu pozycji wciąż wypada niezwykle interesująco. Wciąga, oferuje spore rozbudowanie, przyzwoicie wygląda… Jeśli bawi Was rozbijanie cegiełek i jakimś cudem wciąż nie znacie tej gry, to nie pozostaje mi nic innego jak z czystym sumieniem ją zarekomendować. Nawet po sześciu latach trudno jest znaleźć coś, co byłoby w stanie zagrozić panowaniu BBD. Chyba, że druga cześć tejże gry. O tym jednak napisze już innym razem

SpokoWap ocenia grę na:

Tekst i screeny: SpokoWap